Chętnie gracie z dodatkami, czy też często zostajecie przy podstawce?
Dopisek w komentarzach: które gry są naprawdę świetne dopiero z dodatkiem – gdzie polecacie się w nie zaopatrzyć?
jasne - no i przy niektórych grach najpierw myślisz, że naprawdę musisz mieć dodatek, a potem i tak grasz tylko w podstawkę (czy to dlatego, że przygotowanie/zasady/punktacja itp. stają się zbyt wymagające albo skomplikowane)
Często u mnie nie ma już odwrotu, gdy wszystkie karty są już razem zmieszane. Jestem zbyt leniwy, żeby to rozdzielać. Wtedy nowi ludzie przy stole muszą po prostu nauczyć się zasad rozszerzenia 😁
To zależy od tego, jaka to rozszerzenie. Kiedy kupuję grę, zakładam, że autor i redakcja przetestowali ją, aż działa. To oznacza, że gra w takiej formie, w jakiej jest, jest dobrze grywalna. Żadna karta nie powinna być zbyt mocna, żadna plansza postaci nie powinna być lepsza od pozostałych, a wszystkie strony planszy powinny być zbalansowane, żeby nic nie trzeba było później poprawiać.
Kiedy kupuję rozszerzenie, które rozbudowuje podstawowy mechanizm gry, to jestem ostrożny. Bo teraz wzięto dobrze działający mechanizm gry, rozbito go i rozszerzono o jakiś aspekt. Osobiście powiedziałbym, że w niewielu przypadkach wychodzi to na lepsze. Raczej idzie to w drugą stronę i super dopracowana gra nie jest już tak przyjemna w graniu jak bez rozszerzenia.
Jeśli to rozszerzenie typu "More of the Same", to jak najbardziej jestem za. Dzięki temu moja gra znów wydaje się świeża, mam ochotę odkrywać nowe karty, a mechanizm gry, który lubię, pozostaje nietknięty.
Całkowicie się z tobą zgadzam – często potem doi się cash cow. Dobre gry są w pewnym sensie „na siłę” rozszerzane. Często kosztem płynności rozgrywki itp. Też nie jestem tego dużym fanem – ale jeśli to minirozszerzenia – inne moduły dla większej różnorodności tej samej gry, to uważam, że jest ok.
Hmm, trudne pytanie, my gramy w Osadników od dzieciństwa właściwie tylko z dodatkiem Miasta i Rycerze, więc to jest dla nas praktycznie gra podstawowa 😂 czasem dochodzi jeszcze dodatek Żeglarze, ale wtedy trwa to odpowiednio dłużej, bo oczywiście dostosowujemy też punkty zwycięstwa.
Zasadniczo powiedziałbym, że to zależy od gry. Jeśli komuś podoba się gra podstawowa, nie musi koniecznie mieć dodatku, jeśli komuś podoba się gra podstawowa, ale chciałby więcej urozmaicenia, to dodatek jest wart zachodu
Tak, jak mówisz – jeśli zagrałem w grę 1000 razy i chcę świeżego wiatru, dodatek nie musi koniecznie zmieniać wszystkiego – wtedy często wystarczą małe moduły, żeby dodać więcej wariantów.
Dla mnie to koniec, kiedy muszę wybrać jedną z kilku rozszerzeń tej samej gry. Albo odrzucam rozszerzenie, które podoba mi się mniej, albo dokładnie wszystko rozważam, albo testuję, które chcę mieć.
Rozszerzenia, które zdecydowanie poprawiają grę podstawową i nie utrudniają zauważalnie wejścia w grę:
- Flügelschlag (Europa, Azja, Oceania) wnosi znacznie więcej głębi i możliwości decyzyjnych przy bardzo łatwo zrozumiałych dodatkowych zasadach
- Terraforming Mars Preludium zapewnia znacznie szybszy start gry i przyspiesza całą rozgrywkę bez nowych zasad.
Tak, Flügelschlag to dobry przykład – świetna gra podstawowa. Jeśli chcę mieć to samo wrażenie z gry, ale inne możliwości, biorę Ozeanię dla nektaru. Dla jeszcze więcej nowości – zagramy w Azję (2P)
Wrzuciliśmy razem grę podstawową i wszystkie dodatki i celowo już nigdy ich nie rozdzielaliśmy. Jedyny minus tego rozwiązania: teraz trzeba przetasować jakieś 430 kart!!!
Do Wingspan uważam, że najnowszy dodatek dotyczący Ameryki Południowej też jest dobrze zrobiony. To z kolibrami szybko się ogarnia i też szybko rozkłada.
ok, u mnie jeszcze nie ma jej na półce – ale jest na mojej liście do obejrzenia. a że jestem wielkim fanem, prędzej czy później pewnie też zagnieździ się na półce!😅
Zdecydowanie „wciągnąć się” to właściwe słowo! Naprawdę mogę ją polecić, a nawet moja żona woli grać w tę grę z dodatkiem niż bez niego. Choć niestety potrzebuje przez to jeszcze więcej czasu na swoje tury. 🫠
Często jestem „ofiarą dodatków” – kupuję je razem z grą albo później, kiedy gra mi się spodoba, a potem i tak gram najczęściej bez nich. Tylko w Heat regularnie używam wszystkich dodatków, bo to nowe trasy i osiem zamiast sześciu aut.
tak, chyba wszyscy mamy kilka takich gier „guilty pleasure”, gdzie kupujemy dodatki, a jednak gramy w podstawkę bez nich. a inne w ogóle nie są już grane bez dodatków.
Jak dotąd tylko przy jednej grze powiedziałbym, że ma za dużo dodatków — i jest to Alhambra.
Przekopywanie się samemu przez wybór spośród ponad 30 możliwych modułów jest już męczące.
Ale poza tym zawsze chętnie chcę mieć każdy dodatek do gier i jak dotąd dobrze na tym wychodziłem.
U mnie jest jak u Daniela. Tyle że my wtedy przeważnie gramy z dodatkiem, ale zastanawiam się, czy to naprawdę było konieczne?
Flügelschlag – dodatku z nektarem nie potrzebowałam.
Dodatek do Das Unbewusste prawdopodobnie też nie musiał być.
Dodatek do Eldritch Horror jest mega, z mnóstwem dodatkowych kart.
Too many Bones niestety żyje z dodatkowych Gearloców z dodatków, których też mamy sporo.
Teraz zwracam większą uwagę na to, czy dodatek naprawdę jest konieczny.
też tak mam - Harmonies to naprawdę dobra gra, dodatek do niej według mnie nie jest konieczny - dlatego go nie kupuję. często trzeba chyba więcej poszukać, zanim się zdecyduje.
Chętnie kolekcjonuję gry i chcę mieć je w miarę możliwości jak najbardziej kompletne. Poza tym są też gry, które bez dodatku nie wydają się zbyt ukończone. Na przykład w pierwszym wydaniu Parks dodatek Sternenstunden jest must have, bo inaczej tajne zlecenia, które są nagradzane o wiele za mało, są totalnie do bani.
Rozumiem to dobrze - jeśli chodzi o Parks, to u mnie jest tak, że grałem w podstawkę, ale dodatki mam na półce i jeszcze ich nie dodałem do rozgrywki! Chyba naprawdę muszę to nadrobić
Rozszerzenia... trudny temat.
Niektóre kupiłem, bo gra podstawowa jest świetna i po prostu chciałem więcej. Zaczęło się to kiedyś przy DOMINION i CARCASSONNE. Inne rozszerzenia kupiłem, bo pozwalały grać w pięć osób (WASSERKRAFT, ROLLPLAYER,...). Potem są te, które po prostu poprawiają grę, jak system walki w AUFSTIEG DES IMPERIUMS do STAR WARS: REBELLION albo RISE OF IX do DUNE: IMPERIUM. Inne do tej pory nigdy nie zostały użyte. Tutaj też musiałem się najpierw nauczyć, że przy Kickstarterze czasem po prostu wystarczy gra podstawowa.
Och, uważam, że w dodatkach do Carcassonne za każdym razem pojawia się nowy aspekt, ale nie za dużo naraz, i gra podstawowa nie zmienia się tak bardzo, że nie da się już w nią grać albo że z dodatkiem to zupełnie inna gra
fajnie, że prawie wszystkim z nas jest tak samo – kupujemy dodatki, bo podstawka jest super – a potem i tak nie udaje nam się nauczyć dodatkowych zasad.
Trzymam kciuki za nas wszystkich, żebyśmy kiedyś to ogarnęli.😅
Rozszerzenia Dominion są też essential, jeśli chce się utrzymać wysoką regrywalność. Z 2 rozszerzeniami jest się już dobrze ustawionym.
Grupa 5 lub 6 osób nigdy mi się nie zebrała przy bardziej złożonych grach.
Zawsze ekscytują mnie dodatki i kupuję je szybciej, niż to naprawdę dobre. Myślę przy tym, że późniejszy zakup sprawia, że dodatek wydaje się czymś doczepionym, a lepiej pasuje, gdy ma się go od samego początku. W rezultacie często jednak utrudnia to poznanie gry.
Szczególnie krytycznie patrzę na modularne dodatki, bo rzadko gram w te gry tak często, żeby każdy wariant się naprawdę pokazał. Wtedy wolę more of the same albo kilka dodatkowych mechanizmów.
Najwięcej i najczęściej używanych dodatków mam do Spirit Island. Nie mam tam wszystkiego, ale przynajmniej losowe wydarzenia sprawiają, że gra jest znacznie lepsza.
Niedawno poznałem online po raz pierwszy Biały Zamek, najpierw z ceremonią herbacianą, potem bez. W grze podstawowej czegoś mi wtedy brakowało.
Ogólnie uważam, że to super, kiedy dobra gra staje się jeszcze lepsza dzięki dodatkowi.
Denerwuje mnie, gdy np. Kickstarter od razu startuje z 5 dodatkami albo po prostu co 6 miesięcy wychodzi nowy dodatek.
Tak, to też prawda – ten biznes na dodatkach!
Dlatego np. nie kupiłem „Nature”. Każdy moduł znowu X € – nie było to dla mnie warte tyle albo mnie odstraszyło.
To zależy. Tainted Grail graliśmy ze wszystkimi dodatkami, Dark Quarter też, ale tam tak naprawdę dostajesz tylko więcej historii i to jest super. Przy Fate Forge mamy też wszystkie dodatki, ale przy tym z zwierzętami/towarzyszami nie miałem poczucia, że coś „dają" i nie potrzebowałem go.
Ponieważ lubimy grać kooperacyjnie, bardzo ucieszyłem się z dodatku do Arnak i kampania też mi się naprawdę podobała. Więc dodatki, które robią z gry wariant kooperacyjny, zawsze chętnie.
Przy Fantastyczne Reiche zdecydowaliśmy się przeciwko dodatkowi, bo recenzje były tak złe, a jeśli dobrze pamiętam, to nawet robią grę raczej gorszą.
Podsumowanie: To zależy od dodatku. More of the same nie musi być. Warianty albo więcej historii, bardzo chętnie.
Teraz znowu mam ochotę na tainted Grail! Dobrze wiedzieć, że dodatki podobno można włączyć od samego początku i nie są to dodatkowe questy po zakończeniu gry!?
No jasne, czasem gra się w nie po kolei. Najpierw gra podstawowa, potem dodatek rozgrywa się w przeszłości, a jeden w przyszłości. Graliśmy w to naprawdę przez bardzo bardzo długi czas. Potem ją sprzedałem, bo choć uważałem ją za świetną, to z braku czasu na pewno nie zagram w nią ponownie.
Najczęściej chcę mieć dodatek, kiedy podoba mi się gra podstawowa. Ale najczęściej nie jest to dla mnie jakaś egzystencjalnie ważna poprawa, tylko raczej nice to have, albo gra podstawowa sama w sobie podoba mi się nawet bardziej.
Te nieliczne gry, w których zakup dodatku naprawdę się opłacił, bo faktycznie w nie gram: Roll Player (bo nie tylko tworzy się bohaterów, ale można też walczyć z potworami), Race for the Galaxy (dla urozmaicenia), Die Gilde der fahrenden Händler (dla nowych map), Monsterjagd für the Witcher - die alte Welt (bo walka z potworami staje się ciekawsza)
Lubię to rozszerzenie. Potwory z podstawki dostają indywidualne ataki specjalne, które czynią je silniejszymi. Ale także 6 słabości, które można zbierać (poznawać wiedzę o słabości) i wykorzystać przeciwko potworowi.
Tak, dokładnie. Teoretycznie można zebrać do 6 żetonów słabości (w miejscach takich jak tropy w grze podstawowej). (Zakryty) numer na żetonie mówi wtedy, jaką przewagę ma się w walce z potworem. Te przewagi są indywidualne dla każdego potwora, czyli każdy potwór ma 6 całkiem własnych słabości. I każdy potwór ma (poprzez karty ataku) 4 indywidualne, szczególnie paskudne ataki/mocne strony. Słabości i mocne strony zawsze są też tematycznie wyjaśnione i dopasowane.
Dzięki za przykład. Jakoś walka z potworami, tak jak ją opisujesz, brzmi legendarniej niż ta z legendarnego dodatku Monster. Teraz też chcę mieć polowanie na potwory. :D
Ale to jedno monstrum, które ciągnie za sobą szlak zniszczenia z miejsca na miejsce. Pozostałe monstra też są w porządku. Co mi aż tak bardzo nie przeszkadza, bo i tak nie maluję swoich miniatur.
Też tak uważam. Naprawdę jest mało gier, w których dodatek nie jest tylko nice to have. My jednak często gramy z dodatkiem, kiedy go mamy, po prostu dlatego, że zawsze wszystko razem wrzucamy.
Myślę, że problem polega najczęściej na tym, że albo minęło dużo czasu od ostatniej gry, albo gra się z nowymi ludźmi i wtedy zawsze kończy się na podstawce. Miałem tak szczególnie z One Night Ultimate Werwolf. Mam tyle dodatków, których nigdy nie mogłem wypróbować. haha
Przynajmniej w jednej z moich ulubionych gier, Root, jest tak, że dodatek to po prostu nowa frakcja, której używa się zamiast innych frakcji. Więc nie trzeba zawsze zostawać przy podstawce.
Root polecam zdecydowanie. To trochę ludzi zwodzi, bo przez uroczy artstyle wygląda jak lekka gra, ale w rzeczywistości jest to całkiem złożona gra strategiczna. Dzięki temu łatwiej przekonać innych, żeby spróbowali. Wielokrotnie uczyłem już nowicjuszy w grach planszowych i zawsze było dobrze przyjmowane.
Tak, na pewno masz rację – czynnik czasu (znajomość zasad – czy znam je na pamięć, czy muszę też zaglądać do instrukcji podstawowej gry) i grupa, przy której gra trafia na stół, wpływają na to, czy sięgamy po dodatek.
Wiele osób faktycznie jest raczej nieśmiałych. Ja przy moich pierwszych partiach mam tak: dawaj mi więcej! Skoro już uczę się zasad, to ta jedna reguła więcej też jeszcze zmieści się w mojej głowie 😀
Haha, więc większość ludzi, z którymi gram, chce raczej wiedzieć mniej i „od razu zacząć” zamiast słuchać jeszcze o jakichś opcjonalnych dodatkowych zasadach. (Choć później i tak zawsze słyszę rzeczy typu „Mówisz mi to dopiero teraz?”, kiedy wspomnę o tym za późno. hahah)
Tak znam to od większości ludzi. Albo co często robię, gdy zasady są wyjaśnione: kilka wskazówek, które wyróżniają się po wielu partiach danego tytułu. Nie wszyscy chcą ich słuchać albo się złoszczą, że woleliby je znać wcześniej.
Ojej... Nowe grupy graczy albo nowa gra, nie komplikować za bardzo i znowu nie dodatek. Na następnym spotkaniu z inną grupą to samo. I dodatki leżą odłogiem 🫣
Kiedy zacząłem kolekcjonować, bardzo często od razu kupowałem też dodatki. Potem zobaczyłem film na YouTube, który mnie z tego trochę wyleczył – nie pamiętam już, czyj to był film – ale sedno było mniej więcej takie: „jeśli nie zagrałeś w grę przynajmniej 10 razy, kupowanie dodatku nie ma najmniejszego sensu, nieważne jak dobry jest – bo szansa jest duża, że z dodatkiem i tak nie będziesz w nią grać częściej".
Na pewno są jednak gry, w których dodatek jest ważny (Brugia...)
Ale to już znowu zmierza w stronę „w ile swoich gier w ogóle kiedykolwiek i jak często będziesz grać" – co w przypadku tak „nierozsądnego" hobby wymaga zdecydowanie zbyt racjonalnego myślenia ^^
Zawsze mówię, że nasze społeczeństwo potrzebowałoby 8. dnia tygodnia. Takiego, w którym wszyscy mają wolne i zajmują się wyłącznie swoimi hobby. Moje 24h poszłyby wyłącznie na gry planszowe, dokładnie z powodów, które wymieniłeś! 😌
Żeby podać tu też kilka konkretnych przykładów:
Lubię kampanie/rozszerzenia fabularne, takie jak np. Verschwiegene Geschichten do Nemesis, czy Aufstieg der Fenris do Scythe. Same w sobie nie czynią gry lepszą, ale z kampanią pojedyncza rozgrywka zostaje osadzona w większej historii i przez to jakoś zyskuje na wartości.
W Scythe lubię też modularną planszę, bo daje jeszcze więcej urozmaicenia (jakby tego było mało 🙈).
Innym przykładem byłoby Dune Imperium Uprising – nie jest to prawdziwe rozszerzenie, ale w porównaniu do poprzednika zdecydowanie godne polecenia (zabawnie, używam oryginału jako rozszerzenia kart do Uprising).
Gra, która przychodzi mi do głowy i która zdecydowanie staje się lepsza z rozszerzeniami, to np. The Witcher Die Alte Welt – zyskuje na złożoności (która i tak nie jest bardzo wysoka) i na urozmaiceniu.
Lubię też, gdy kampanie dodają więcej immersji i klimatu do gry. A w niektórych rozszerzeniach kampanijnych gra kompetitywna zamienia się w kooperacyjną. To też jest fajne. :)
No dobra, Uprising to naprawdę osobna gra, która opiera się na tych samych mechanikach. To porównanie trochę kuleje 🫣
ID posta: #1806 — Podaj ten ID w przypadku pytań lub próśb o usunięcie.
Ustawienia powiadomień
Chcesz wiedzieć, co dzieje się w społeczności? Sam wybierz, o czym chcesz być powiadamiany - nowe posty, komentarze lub serduszka pod Twoimi postami.
Przejdź do swojego profilu → Ustawienia, aby dostosować powiadomienia.
Ustawienia plików cookie
Używamy plików cookie i lokalnie przechowywanych ustawień. Niezbędne pliki cookie zapewniają działanie strony; Google Analytics jest używany tylko za Twoją zgodą (anonimowo). Ponadto Cloudflare Web Analytics liczy wyświetlenia stron bez plików cookie. Szczegóły i wycofanie zgody: Polityka prywatności
Niezbędne
Sesja, język i komunikaty wyświetlane — bez nich strona nie może działać.
Zawsze aktywne
Statystyki
Anonimowe statystyki odwiedzin (Google Analytics, z anonimizacją IP, bez personalizacji reklam).
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Abyss Addon Leviathan to dodatek, z którego nigdy bym nie zrezygnował. Poprawia polowanie na potwory, które w podstawowej grze jest raczej nieciekawe
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Więc dla mnie nie zawsze musi być rozszerzenie. Cascadia mi się podobała – mam w domu rozszerzenie Landmarks, ale nigdy w nie nie grałem 🙈
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
To zależy od tego, jaka to rozszerzenie. Kiedy kupuję grę, zakładam, że autor i redakcja przetestowali ją, aż działa. To oznacza, że gra w takiej formie, w jakiej jest, jest dobrze grywalna. Żadna karta nie powinna być zbyt mocna, żadna plansza postaci nie powinna być lepsza od pozostałych, a wszystkie strony planszy powinny być zbalansowane, żeby nic nie trzeba było później poprawiać. Kiedy kupuję rozszerzenie, które rozbudowuje podstawowy mechanizm gry, to jestem ostrożny. Bo teraz wzięto dobrze działający mechanizm gry, rozbito go i rozszerzono o jakiś aspekt. Osobiście powiedziałbym, że w niewielu przypadkach wychodzi to na lepsze. Raczej idzie to w drugą stronę i super dopracowana gra nie jest już tak przyjemna w graniu jak bez rozszerzenia. Jeśli to rozszerzenie typu "More of the Same", to jak najbardziej jestem za. Dzięki temu moja gra znów wydaje się świeża, mam ochotę odkrywać nowe karty, a mechanizm gry, który lubię, pozostaje nietknięty.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Hmm, trudne pytanie, my gramy w Osadników od dzieciństwa właściwie tylko z dodatkiem Miasta i Rycerze, więc to jest dla nas praktycznie gra podstawowa 😂 czasem dochodzi jeszcze dodatek Żeglarze, ale wtedy trwa to odpowiednio dłużej, bo oczywiście dostosowujemy też punkty zwycięstwa. Zasadniczo powiedziałbym, że to zależy od gry. Jeśli komuś podoba się gra podstawowa, nie musi koniecznie mieć dodatku, jeśli komuś podoba się gra podstawowa, ale chciałby więcej urozmaicenia, to dodatek jest wart zachodu
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Rozszerzenia, które zdecydowanie poprawiają grę podstawową i nie utrudniają zauważalnie wejścia w grę: - Flügelschlag (Europa, Azja, Oceania) wnosi znacznie więcej głębi i możliwości decyzyjnych przy bardzo łatwo zrozumiałych dodatkowych zasadach - Terraforming Mars Preludium zapewnia znacznie szybszy start gry i przyspiesza całą rozgrywkę bez nowych zasad.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Często jestem „ofiarą dodatków” – kupuję je razem z grą albo później, kiedy gra mi się spodoba, a potem i tak gram najczęściej bez nich. Tylko w Heat regularnie używam wszystkich dodatków, bo to nowe trasy i osiem zamiast sześciu aut.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Jak dotąd tylko przy jednej grze powiedziałbym, że ma za dużo dodatków — i jest to Alhambra. Przekopywanie się samemu przez wybór spośród ponad 30 możliwych modułów jest już męczące. Ale poza tym zawsze chętnie chcę mieć każdy dodatek do gier i jak dotąd dobrze na tym wychodziłem.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
U mnie jest jak u Daniela. Tyle że my wtedy przeważnie gramy z dodatkiem, ale zastanawiam się, czy to naprawdę było konieczne? Flügelschlag – dodatku z nektarem nie potrzebowałam. Dodatek do Das Unbewusste prawdopodobnie też nie musiał być. Dodatek do Eldritch Horror jest mega, z mnóstwem dodatkowych kart. Too many Bones niestety żyje z dodatkowych Gearloców z dodatków, których też mamy sporo. Teraz zwracam większą uwagę na to, czy dodatek naprawdę jest konieczny.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Chętnie kolekcjonuję gry i chcę mieć je w miarę możliwości jak najbardziej kompletne. Poza tym są też gry, które bez dodatku nie wydają się zbyt ukończone. Na przykład w pierwszym wydaniu Parks dodatek Sternenstunden jest must have, bo inaczej tajne zlecenia, które są nagradzane o wiele za mało, są totalnie do bani.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Rozszerzenia... trudny temat. Niektóre kupiłem, bo gra podstawowa jest świetna i po prostu chciałem więcej. Zaczęło się to kiedyś przy DOMINION i CARCASSONNE. Inne rozszerzenia kupiłem, bo pozwalały grać w pięć osób (WASSERKRAFT, ROLLPLAYER,...). Potem są te, które po prostu poprawiają grę, jak system walki w AUFSTIEG DES IMPERIUMS do STAR WARS: REBELLION albo RISE OF IX do DUNE: IMPERIUM. Inne do tej pory nigdy nie zostały użyte. Tutaj też musiałem się najpierw nauczyć, że przy Kickstarterze czasem po prostu wystarczy gra podstawowa.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Wow - trafiłem w punkt 😅
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Zawsze ekscytują mnie dodatki i kupuję je szybciej, niż to naprawdę dobre. Myślę przy tym, że późniejszy zakup sprawia, że dodatek wydaje się czymś doczepionym, a lepiej pasuje, gdy ma się go od samego początku. W rezultacie często jednak utrudnia to poznanie gry. Szczególnie krytycznie patrzę na modularne dodatki, bo rzadko gram w te gry tak często, żeby każdy wariant się naprawdę pokazał. Wtedy wolę more of the same albo kilka dodatkowych mechanizmów. Najwięcej i najczęściej używanych dodatków mam do Spirit Island. Nie mam tam wszystkiego, ale przynajmniej losowe wydarzenia sprawiają, że gra jest znacznie lepsza. Niedawno poznałem online po raz pierwszy Biały Zamek, najpierw z ceremonią herbacianą, potem bez. W grze podstawowej czegoś mi wtedy brakowało.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Ogólnie uważam, że to super, kiedy dobra gra staje się jeszcze lepsza dzięki dodatkowi. Denerwuje mnie, gdy np. Kickstarter od razu startuje z 5 dodatkami albo po prostu co 6 miesięcy wychodzi nowy dodatek.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
To zależy. Tainted Grail graliśmy ze wszystkimi dodatkami, Dark Quarter też, ale tam tak naprawdę dostajesz tylko więcej historii i to jest super. Przy Fate Forge mamy też wszystkie dodatki, ale przy tym z zwierzętami/towarzyszami nie miałem poczucia, że coś „dają" i nie potrzebowałem go. Ponieważ lubimy grać kooperacyjnie, bardzo ucieszyłem się z dodatku do Arnak i kampania też mi się naprawdę podobała. Więc dodatki, które robią z gry wariant kooperacyjny, zawsze chętnie. Przy Fantastyczne Reiche zdecydowaliśmy się przeciwko dodatkowi, bo recenzje były tak złe, a jeśli dobrze pamiętam, to nawet robią grę raczej gorszą. Podsumowanie: To zależy od dodatku. More of the same nie musi być. Warianty albo więcej historii, bardzo chętnie.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Najczęściej chcę mieć dodatek, kiedy podoba mi się gra podstawowa. Ale najczęściej nie jest to dla mnie jakaś egzystencjalnie ważna poprawa, tylko raczej nice to have, albo gra podstawowa sama w sobie podoba mi się nawet bardziej. Te nieliczne gry, w których zakup dodatku naprawdę się opłacił, bo faktycznie w nie gram: Roll Player (bo nie tylko tworzy się bohaterów, ale można też walczyć z potworami), Race for the Galaxy (dla urozmaicenia), Die Gilde der fahrenden Händler (dla nowych map), Monsterjagd für the Witcher - die alte Welt (bo walka z potworami staje się ciekawsza)
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Myślę, że problem polega najczęściej na tym, że albo minęło dużo czasu od ostatniej gry, albo gra się z nowymi ludźmi i wtedy zawsze kończy się na podstawce. Miałem tak szczególnie z One Night Ultimate Werwolf. Mam tyle dodatków, których nigdy nie mogłem wypróbować. haha Przynajmniej w jednej z moich ulubionych gier, Root, jest tak, że dodatek to po prostu nowa frakcja, której używa się zamiast innych frakcji. Więc nie trzeba zawsze zostawać przy podstawce.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Kiedy zacząłem kolekcjonować, bardzo często od razu kupowałem też dodatki. Potem zobaczyłem film na YouTube, który mnie z tego trochę wyleczył – nie pamiętam już, czyj to był film – ale sedno było mniej więcej takie: „jeśli nie zagrałeś w grę przynajmniej 10 razy, kupowanie dodatku nie ma najmniejszego sensu, nieważne jak dobry jest – bo szansa jest duża, że z dodatkiem i tak nie będziesz w nią grać częściej". Na pewno są jednak gry, w których dodatek jest ważny (Brugia...) Ale to już znowu zmierza w stronę „w ile swoich gier w ogóle kiedykolwiek i jak często będziesz grać" – co w przypadku tak „nierozsądnego" hobby wymaga zdecydowanie zbyt racjonalnego myślenia ^^
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Żeby podać tu też kilka konkretnych przykładów: Lubię kampanie/rozszerzenia fabularne, takie jak np. Verschwiegene Geschichten do Nemesis, czy Aufstieg der Fenris do Scythe. Same w sobie nie czynią gry lepszą, ale z kampanią pojedyncza rozgrywka zostaje osadzona w większej historii i przez to jakoś zyskuje na wartości. W Scythe lubię też modularną planszę, bo daje jeszcze więcej urozmaicenia (jakby tego było mało 🙈). Innym przykładem byłoby Dune Imperium Uprising – nie jest to prawdziwe rozszerzenie, ale w porównaniu do poprzednika zdecydowanie godne polecenia (zabawnie, używam oryginału jako rozszerzenia kart do Uprising). Gra, która przychodzi mi do głowy i która zdecydowanie staje się lepsza z rozszerzeniami, to np. The Witcher Die Alte Welt – zyskuje na złożoności (która i tak nie jest bardzo wysoka) i na urozmaiceniu.