Speel je graag met uitbreidingen of blijf je ook vaak bij het basisspel hangen?
Extra in de reacties: welke spellen zijn pas met de uitbreiding echt geweldig – waar raad je aan om die aan te schaffen?
helemaal goed - ja bij bepaalde spellen denk je eerst dat je de uitbreiding echt nodig hebt en dan speel je toch weer alleen het basisspel (zij het omdat het opzetten/regels/punten etc te omslachtig of ingewikkeld wordt)
Bij mij is er vaak geen weg meer terug zodra alle kaarten al door elkaar zijn gemengd. Daar ben ik te lui voor om dat weer uit elkaar te sorteren. Dan moeten nieuwe mensen aan tafel de regels van de uitbreiding er maar gewoon bij leren 😁
Ik heb dat ook. Ik vind Cascadia erg leuk en zelfs in het basisspel zit er al heel veel variatie. Toch wilde ik de uitbreiding hebben, maar ik speel hem bijna nooit.
Het hangt ervan af wat voor uitbreiding het is. Als ik een spel koop, ga ik ervan uit dat de auteur en de redactie het hebben getest tot het werkt. Dat betekent dat het spel zoals het is goed speelbaar is. Geen enkele kaart zou te sterk moeten zijn, geen enkel karaktertableau beter dan de andere en alle kanten van het speelbord zouden in balans moeten zijn, zodat er niets meer bijgesteld hoeft te worden.
Als ik een uitbreiding koop die het basisprincipe van het spel uitbreidt, dan ben ik voorzichtig. Want nu is een goed werkend spelprincipe genomen, opengebroken en uitgebreid met een of ander aspect. Persoonlijk zou ik zeggen dat het in de meeste gevallen daardoor niet beter wordt. Het gaat eerder mis en een super rond spel is niet meer zo aangenaam om te spelen als zonder de uitbreiding.
Is het een "More of the Same"-uitbreiding, dan ben ik zeker van de partij. Daardoor voelt mijn spel weer fris, heb ik zin om de nieuwe kaarten te verkennen en blijft het spelprincipe dat ik leuk vind onaangetast.
helemaal met je eens - vaak wordt dan de cashcow gemolken. een goed spel wordt gevoelsmatig "met dwang" uitgebreid. vaak ten koste van de speelstroom etc. Ik ben er ook geen grote fan van - maar als het mini-uitbreidingen zijn - andere modules voor meer variatie van hetzelfde spel, dan vind ik het ook ok.
Hmm moeilijke vraag, wij spelen Settlers sinds mijn kindertijd eigenlijk alleen met de Steden en Ridders uitbreiding daardoor is het voor ons zeg maar het basisspel 😂 soms komt dan nog de Zevaarders uitbreiding erbij dan duurt het ook navenant omdat we dan natuurlijk ook de overwinningspunten aanpassen.
In principe zou ik zeggen het hangt van het spel af. Als je het basisspel leuk vindt heb je niet per se de uitbreiding nodig als je het basisspel leuk vindt maar graag meer afwisseling hebt dan is de uitbreiding de moeite waard
Ja, zoals je zegt - als ik een spel 1000 keer heb gespeeld en frisse wind wil, hoeft een uitbreiding niet per se alles te veranderen - dan zijn kleine modules vaak genoeg voor meer variatie.
Voor mij houdt het dan op wanneer ik moet kiezen uit meerdere uitbreidingen van hetzelfde spel. Ofwel haal ik de uitbreiding die me minder bevalt er weer uit, of ik weeg goed af of test welke ik wil hebben.
Uitbreidingen die het basisspel absoluut beter maken en de instap niet merkbaar moeilijker maken:
- Flügelschlag (Europa, Azië, Oceanië) brengt duidelijk meer speeldiepte en keuzemogelijkheden met zeer eenvoudig te begrijpen extra regels
- Terraforming Mars Preludium, zorgt voor een duidelijk snellere spelstart en versnelt het hele spel zonder nieuwe regels.
Ja klopt Wingspan is een goed voorbeeld - geweldig basisspel. als ik hetzelfde speelgevoel wil maar andere mogelijkheden neem ik Oceanië voor nectar erbij. Voor nog meer nieuws - Laten we Azië spelen (2P)
We hebben het basisspel en alle uitbreidingen door elkaar gegooid en bewust nooit meer gescheiden. Enige nadeel daarbij: nu moet je ongeveer 430 kaarten schudden!!!
ok die staat bij mij nog niet in de kast - maar wel in mijn watchlist. en aangezien ik een grote fan ben zal deze vroeg of laat vast ook in de kast belanden!😅
Einnisten is zeker het juiste woord! Ik kan het echt aanraden en ook mijn vrouw speelt het spel liever met de uitbreiding dan zonder. Ook al heeft ze daardoor helaas nog langer nodig voor haar beurten. 🫠
Ik ben vaak een "uitbreidingsslachtoffer" - ik koop ze mee of erna als ik een spel leuk vind en dan speel ik het toch meestal zonder. Alleen bij Heat gebruik ik alle uitbreidingen regelmatig, omdat het nieuwe circuits zijn en acht in plaats van zes auto's.
ja, een paar zulke "Guilty Pleasure"-spellen hebben we waarschijnlijk allemaal, waarbij we uitbreidingen kopen en toch het basisspel zonder gespeeld wordt. en andere worden helemaal niet meer zonder uitbreidingen gespeeld.
Tot nu toe is er maar één spel waarvan ik zou zeggen dat het te veel uitbreidingen heeft, en dat is Alhambra.
Alleen al door de selectie van in totaal 30+ mogelijke modules te worstelen is behoorlijk vermoeiend.
Maar verder ben ik eigenlijk altijd wel van de partij om van de spellen elke uitbreiding te willen hebben, en daar ben ik tot nu toe goed mee gevaren.
Bij mij net als bij Daniel. Behalve dat we dan meestal met de uitbreiding spelen, maar ik denk wel, of dat nu echt moest?
Flügelschlag de uitbreiding met de nectar had ik niet nodig gehad.
De uitbreiding voor het Unbewusste had waarschijnlijk ook niet gehoeven.
De uitbreiding voor Eldritch Horror is mega, met een hoop extra kaarten.
Too many Bones leeft helaas van de extra Gearlocs van de uitbreidingen, daar hebben we er ook veel van.
Tegenwoordig let ik er meer op of een uitbreiding echt nodig is.
ik heb dat ook - Harmonies is echt een goed spel, de uitbreiding ervan hoeft van mij niet per se - dus ik koop het niet. vaak moet je toch meer research doen voordat je toeslaat.
Ik wacht ook nog - voor vakantie zou het dan waarschijnlijk makkelijker zijn met de Poket Variante, alleen daarvoor hebben we eigenlijk ook genoeg andere spellen. Even kijken wat er komt
Ik verzamel graag spellen en wil ze zo compleet mogelijk hebben. Afgezien daarvan zijn er ook spellen die zonder uitbreiding niet echt af lijken. Bij de eerste druk van Parks is de Sterrenuren-uitbreiding bijvoorbeeld een must have, omdat anders de geheime opdrachten, die veel te weinig beloond worden, totaal crap zijn.
Snap ik goed - bij Parks is het bij mij alleen zo dat ik het basisspel heb gespeeld, maar de uitbreidingen heb ik in de kast staan en nog niet erbij gepakt!
Uitbreidingen ... lastig onderwerp.
Sommige heb ik gekocht omdat het basisspel top is en ik gewoon meer wilde. Dat begon toen bij DOMINION en CARCASSONNE. Andere uitbreidingen heb ik gekocht omdat ze het spel met z'n vijven mogelijk maakten (WASSERKRAFT, ROLLPLAYER,...). Dan zijn er degenen die het spel gewoon beter maken, zoals het gevechtssysteem bij AUFSTIEG DES IMPERIUMS voor STAR WARS: REBELLION of ook RISE OF IX voor DUNE: IMPERIUM. Andere zijn tot nu toe nog nooit gebruikt. Hier moest ik ook eerst leren dat bij een Kickstarter soms gewoon het basisspel genoeg is.
Oh ja, ik vind dat er bij de Carcassonne-uitbreidingen steeds weer een nieuw aspect bijkomt, maar niet te veel tegelijk, en het basisspel wordt daardoor niet zo sterk veranderd dat het nu niet meer speelbaar is of met de uitbreiding ineens een ander spel is
fijn dat het ons bijna allemaal hetzelfde vergaat - uitbreidingen kopen omdat het basisspel geweldig is - en er dan toch niet aan toekomen om de extra regels te leren.
Ik duim voor ons allemaal dat we het ooit voor elkaar krijgen.😅
De uitbreidingen van Dominion zijn ook essentieel als je de herspeelbaarheid hoog wilt houden. Met 2 uitbreidingen ben je al goed opgesteld.
Een groep van 5 of 6 personen kwam bij mij bij complexere spellen nooit tot stand.
Ik vind uitbreidingen altijd spannend en koop ze sneller dan echt goed is. Ik denk daarbij dat een late aankoop als een aanhangsel voelt en het beter past als je ze vanaf het begin hebt. In de praktijk wordt het leren kennen er echter vaak door bemoeilijkt.
Vooral modulaire uitbreidingen zie ik kritisch, omdat ik de spellen nauwelijks zo vaak speel dat elke variant zich echt laat zien. Dan liever more of the same of weinig extra mechanismen.
De meeste en ook gebruikte uitbreidingen heb ik van Spirit Island. Daar heb ik ook niet alles, maar vind op z'n minst de willekeurige gebeurtenissen het spel duidelijk beter maken.
Online heb ik onlangs pas de witte burg leren kennen, eerst met, dan zonder theeceremonie. Bij het basisspel miste ik toen iets.
Over het algemeen vind ik het geweldig als een goed spel nog beter wordt door een uitbreiding.
Wat mij irriteert is bijvoorbeeld wanneer Kickstarter al met 5 uitbreidingen komt, of gewoon elke 6 maanden een nieuwe uitbreiding releases worden.
Ja dat klopt ook - het geld verdienen met uitbreidingen!
Daarom heb ik bijvoorbeeld "Nature" niet gekocht. Elke module weer X € - dat was het mij niet waard of schrok me af
Dat hebben we vorig jaar op de beurs gespeeld en op de achtergrond stonden alle uitbreidingen in de kast.
Was best blij dat het me niet heeft aangefixt...
Het hangt ervan af. Tainted Grail hebben we met alle uitbreidingen gespeeld en Dark Quarter ook, maar daar krijg je eigenlijk alleen nog meer verhaal en dat is super. Bij Fate Forge hebben we ook alle uitbreidingen, maar bij die met de dieren/begeleiders had ik niet het gevoel dat ze iets "opleveren" en ik had het niet nodig.
Omdat we graag coöp spelen, was ik heel blij met de uitbreiding voor Arnak en de campagne vond ik ook echt geweldig. Dus uitbreidingen die van een spel een coöp-variant maken, altijd graag.
Bij Fantastische Reiche hebben we tegen de uitbreiding gekozen omdat de kritieken zo slecht waren en als ik het goed heb onthouden ze het spel zelfs eerder slechter maken.
Conclusie: Het hangt af van de uitbreiding. More of the same, hoeft niet. Variatie of meer verhalen, heel graag.
Nu heb ik weer zin in Tainted Grail! Goed om te weten dat je de uitbreidingen blijkbaar vanaf het begin mee kunt nemen en dat het geen extra quest na het einde van het spel zijn!?
Toch, je speelt ze achter elkaar. Eerst het basisspel, een uitbreiding speelt dan in het verleden en een in de toekomst. Daardoor hebben we het echt over een heel heel lange tijd gespeeld. Ik heb het toen ook verkocht omdat ik het wel super vond, maar het door tijdgebrek zeker niet nog eens gespeeld zal worden.
Meestal wil ik de uitbreiding hebben als ik het basisspel leuk vind. Maar meestal is het voor mij dan geen existentiële verbetering, maar eerder een nice to have, of ik vind het basisspel zelfs beter op zichzelf.
De weinige spellen waarbij de aankoop van de uitbreiding echt de moeite waard was, omdat ik ze ook echt speel: Roll Player (omdat je niet alleen helden maakt, maar er ook tegen monsters mee kunt vechten), Race for the Galaxy (voor de afwisseling), Die Gilde der fahrenden Händler (voor nieuwe landkaarten), Monsterjagd für the Witcher - die alte Welt (omdat het gevecht tegen de monsters interessanter wordt)
Ik vind deze uitbreiding leuk. De monsters uit het basisspel krijgen individuele speciale aanvallen die hen sterker maken. Maar ook 6 zwakheden, die je kunt verzamelen (de kennis over de zwakheid leren kennen) en tegen het monster kunt gebruiken.
Ja precies. Je kunt theoretisch tot 6 zwakteplaatjes verzamelen (op de locaties zoals de sporen in het basisspel). Het (verborgen) nummer op het plaatje zegt dan welk voordeel je hebt in het gevecht tegen het monster. Deze voordelen zijn bij elk monster individueel, dus elk monster heeft 6 heel eigen zwaktes. En elk monster heeft (via de aanvalskaarten) 4 individuele bijzonder gemene aanvallen/sterktes. Zwaktes en sterktes altijd thematisch ook uitgelegd en passend.
Bedankt voor het voorbeeld. Irgendwie klinkt het monstergevecht, zoals je het beschrijft, legendarischer dan die uit de legendarische Monster-uitbreiding. Nu wil ik de Monsterjacht ook hebben. :D
Maar dat ene monster, dat van plek naar plek een spoor van verwoesting trekt. De andere monsters zijn ook wel oké. Wat me niet al te veel stoort, want ik schilder mijn miniaturen toch niet.
Ik vind dat ook. Er zijn echt weinig spellen waarbij de uitbreiding niet alleen nice to have is. Maar we spelen vaak ook met de uitbreiding als we die hebben, gewoon omdat we die altijd samen gooien.
Ik denk dat het probleem meestal is dat het ofwel zo lang geleden is sinds je voor het laatst hebt gespeeld, of je speelt ergens met nieuwe mensen en dan gebeurt het gewoon altijd dat het het basisspel wordt. Dat had ik vooral bij One Night Ultimate Werwolf. Daar heb ik zo veel uitbreidingsspul dat ik nog nooit heb kunnen proberen. haha
Tenminste is het bij een van mijn favoriete spellen, Root, zo dat een uitbreiding gewoon een nieuwe factie is die je in plaats van andere facties gebruikt. Dus je hoeft niet altijd direct bij het basisspel te blijven.
Root raad ik absoluut aan. Dat misleidt mensen een beetje, omdat het door de schattige artstyle op een licht spel lijkt, maar het is eigenlijk een behoorlijk complex strategiespel. Daardoor is het makkelijker om anderen over te halen het uit te proberen. Ik heb het al meerdere keren aan bordspelnieuwelingen geleerd en het viel altijd goed in de smaak.
De complexiteit van dit spel is mij bekend en als ik er anderen over vertel, schrikt het ze af. :D
Ik wacht wel op een goede deal en haal 'm misschien op Steam.
Ja, daar heb je vast gelijk in - de tijdsfactor (regelkennis - ken ik die uit mijn hoofd of moet ik ook bij het basisspel nog nalezen) en de ronde waarin het spel op tafel komt, beïnvloeden of je naar de uitbreiding grijpt.
Veel mensen zijn daar toch eerder verlegen mee. Bij mijn eerste potjes ben ik zo: geef me meer! Als ik toch regels leer, past die ene regel extra ook nog wel in mijn hoofd 😀
Haha, dus de meeste mensen met wie ik speel willen eigenlijk minder weten en "meteen beginnen" in plaats van nog naar een of andere optionele extra regel te luisteren. (Hoewel ik later dan ook altijd dingen hoor zoals "Dat zeg je nu pas?", wanneer ik het te laat vermeld. hahah)
Zo ken ik het ook van de meeste mensen. Of wat ik vaak doe, als de regels uitgelegd zijn: een paar tips die er bij veel potjes van een spel uitspringen. Willen ook niet allemaal horen of ergeren zich dat ze het graag eerder hadden geweten.
Ja absoluut - bij onze groep is dat ook heel vaak zo - laten we gewoon een keer spelen! En dan - daar heb je ons nooit iets over gezegd. Maar inmiddels sta ik daar boven.
Oja... Nieuwe spielegroepen of een nieuw spel, niet te ingewikkeld maken en weer niet de uitbreiding. Bij de volgende bijeenkomst met een andere groep hetzelfde. En de uitbreidingen blijven liggen 🫣
Toen ik begon met verzamelen, kocht ik heel vaak meteen ook uitbreidingen. Toen zag ik een YouTube-video die me daar een beetje van genas - ik weet niet meer van wie die was - maar de essentie was ongeveer "als je een spel niet minstens 10 keer hebt gespeeld, heeft het nul zin om een uitbreiding te kopen, hoe goed die ook is - want de kans is groot dat je het ook met de uitbreiding niet vaker zult spelen".
Er zijn zeker spellen waarbij de uitbreiding belangrijk is (Brügge...)
Maar dat gaat ook alweer richting dat "hoeveel van je spellen zul je überhaupt ooit hoe vaak spelen" - wat eigenlijk voor zo'n "onverstandige" hobby veel te rationeel denken vereist ^^
Ik zeg altijd dat onze samenleving een 8e weekdag nodig heeft. Een dag waarop iedereen vrij is en zich uitsluitend met zijn hobby's bezighoudt. Mijn 24 uur zouden om precies de door jou genoemde redenen uitsluitend opgaan aan bordspellen! 😌
Ik denk dat het dit was - het is maar een deel ervan, en hij heeft het eerder over 30 keer, maar dat was het vrij zeker
https://youtu.be/bpRtC_apXGU?is=_6mACnbZDYhSUeHX
Om hier ook nog even een paar concrete voorbeelden te noemen:
Ik hou van campagne-/verhaal-uitbreidingen zoals bijvoorbeeld Verschwiegene Geschichten voor Nemesis, of Aufstieg der Fenris voor Scythe. Die maken het spel op zich niet beter, maar met een campagne wordt de individuele speelsessie in een groter verhaal ingebed en daardoor ergens opgewaardeerd.
Bij Scythe hou ik ook van het modulaire speelbord, omdat het zo nog meer afwisseling biedt (alsof er niet genoeg is 🙈).
Een ander voorbeeld zou Dune Imperium Uprising zijn - geen echte uitbreiding, maar ten opzichte van de voorganger zeker aan te raden (grappig genoeg gebruik ik het origineel als kaartuitbreiding voor Uprising).
Een spel dat me te binnen schiet dat zeker beter wordt met de uitbreidingen is bijvoorbeeld The Witcher Die Alte Welt, het wint aan complexiteit (die sowieso niet erg hoog is) en aan afwisseling.
Ik vind het ook leuk als campagnes meer immersie en flavour in het spel brengen. En bij sommige campagnepakketten wordt een competitief spel ook een coöperatief spel. Dat vind ik ook cool. :)
Nou ja, Uprising is echt een eigen spel, dat op dezelfde mechanieken voortbouwt. De vergelijking gaat een beetje mank 🫣
Bericht-ID: #1806 — Voeg deze ID alstublieft toe bij vragen of verwijderingsverzoeken.
Meldingsinstellingen
Wil je weten wat er speelt in de community? Kies zelf wat je meldingen krijgt - nieuwe berichten, reacties of hartjes op je berichten.
Ga naar je profiel → Instellingen om je meldingen aan te passen.
Cookie-instellingen
We gebruiken cookies en lokaal opgeslagen instellingen. Essentiële cookies houden de site functioneel; Google Analytics wordt alleen gebruikt met jouw toestemming (geanonimiseerd). Daarnaast telt Cloudflare Web Analytics paginaweergaven zonder cookies. Details en intrekking: Privacybeleid
Essentieel
Sessie, taal en weergavemeldingen — zonder deze kan de site niet werken.
Altijd actief
Statistieken
Geanonimiseerde bezoekersstatistieken (Google Analytics, met IP-anonimisering, zonder advertentiepersonalisatie).
🇩🇪 Origineel in Duits
De Abyss Addon Leviathan is een addon waar ik nooit zonder zou willen. Het patcht de monsterjacht, die in het basisspel eerder oninteressant is
🇩🇪 Origineel in Duits
Voor mij hoeft er dus niet altijd een uitbreiding te zijn. Cascadia beviel - heb de Landmarks uitbreiding thuis maar nog nooit ermee gespeeld 🙈
🇩🇪 Origineel in Duits
Het hangt ervan af wat voor uitbreiding het is. Als ik een spel koop, ga ik ervan uit dat de auteur en de redactie het hebben getest tot het werkt. Dat betekent dat het spel zoals het is goed speelbaar is. Geen enkele kaart zou te sterk moeten zijn, geen enkel karaktertableau beter dan de andere en alle kanten van het speelbord zouden in balans moeten zijn, zodat er niets meer bijgesteld hoeft te worden. Als ik een uitbreiding koop die het basisprincipe van het spel uitbreidt, dan ben ik voorzichtig. Want nu is een goed werkend spelprincipe genomen, opengebroken en uitgebreid met een of ander aspect. Persoonlijk zou ik zeggen dat het in de meeste gevallen daardoor niet beter wordt. Het gaat eerder mis en een super rond spel is niet meer zo aangenaam om te spelen als zonder de uitbreiding. Is het een "More of the Same"-uitbreiding, dan ben ik zeker van de partij. Daardoor voelt mijn spel weer fris, heb ik zin om de nieuwe kaarten te verkennen en blijft het spelprincipe dat ik leuk vind onaangetast.
🇩🇪 Origineel in Duits
Hmm moeilijke vraag, wij spelen Settlers sinds mijn kindertijd eigenlijk alleen met de Steden en Ridders uitbreiding daardoor is het voor ons zeg maar het basisspel 😂 soms komt dan nog de Zevaarders uitbreiding erbij dan duurt het ook navenant omdat we dan natuurlijk ook de overwinningspunten aanpassen. In principe zou ik zeggen het hangt van het spel af. Als je het basisspel leuk vindt heb je niet per se de uitbreiding nodig als je het basisspel leuk vindt maar graag meer afwisseling hebt dan is de uitbreiding de moeite waard
🇩🇪 Origineel in Duits
Uitbreidingen die het basisspel absoluut beter maken en de instap niet merkbaar moeilijker maken: - Flügelschlag (Europa, Azië, Oceanië) brengt duidelijk meer speeldiepte en keuzemogelijkheden met zeer eenvoudig te begrijpen extra regels - Terraforming Mars Preludium, zorgt voor een duidelijk snellere spelstart en versnelt het hele spel zonder nieuwe regels.
🇩🇪 Origineel in Duits
Ik ben vaak een "uitbreidingsslachtoffer" - ik koop ze mee of erna als ik een spel leuk vind en dan speel ik het toch meestal zonder. Alleen bij Heat gebruik ik alle uitbreidingen regelmatig, omdat het nieuwe circuits zijn en acht in plaats van zes auto's.
🇩🇪 Origineel in Duits
Tot nu toe is er maar één spel waarvan ik zou zeggen dat het te veel uitbreidingen heeft, en dat is Alhambra. Alleen al door de selectie van in totaal 30+ mogelijke modules te worstelen is behoorlijk vermoeiend. Maar verder ben ik eigenlijk altijd wel van de partij om van de spellen elke uitbreiding te willen hebben, en daar ben ik tot nu toe goed mee gevaren.
🇩🇪 Origineel in Duits
Bij mij net als bij Daniel. Behalve dat we dan meestal met de uitbreiding spelen, maar ik denk wel, of dat nu echt moest? Flügelschlag de uitbreiding met de nectar had ik niet nodig gehad. De uitbreiding voor het Unbewusste had waarschijnlijk ook niet gehoeven. De uitbreiding voor Eldritch Horror is mega, met een hoop extra kaarten. Too many Bones leeft helaas van de extra Gearlocs van de uitbreidingen, daar hebben we er ook veel van. Tegenwoordig let ik er meer op of een uitbreiding echt nodig is.
🇩🇪 Origineel in Duits
Ik verzamel graag spellen en wil ze zo compleet mogelijk hebben. Afgezien daarvan zijn er ook spellen die zonder uitbreiding niet echt af lijken. Bij de eerste druk van Parks is de Sterrenuren-uitbreiding bijvoorbeeld een must have, omdat anders de geheime opdrachten, die veel te weinig beloond worden, totaal crap zijn.
🇩🇪 Origineel in Duits
Uitbreidingen ... lastig onderwerp. Sommige heb ik gekocht omdat het basisspel top is en ik gewoon meer wilde. Dat begon toen bij DOMINION en CARCASSONNE. Andere uitbreidingen heb ik gekocht omdat ze het spel met z'n vijven mogelijk maakten (WASSERKRAFT, ROLLPLAYER,...). Dan zijn er degenen die het spel gewoon beter maken, zoals het gevechtssysteem bij AUFSTIEG DES IMPERIUMS voor STAR WARS: REBELLION of ook RISE OF IX voor DUNE: IMPERIUM. Andere zijn tot nu toe nog nooit gebruikt. Hier moest ik ook eerst leren dat bij een Kickstarter soms gewoon het basisspel genoeg is.
🇩🇪 Origineel in Duits
Wauw - daar heb ik een gevoelige snaar geraakt 😅
🇩🇪 Origineel in Duits
Ik vind uitbreidingen altijd spannend en koop ze sneller dan echt goed is. Ik denk daarbij dat een late aankoop als een aanhangsel voelt en het beter past als je ze vanaf het begin hebt. In de praktijk wordt het leren kennen er echter vaak door bemoeilijkt. Vooral modulaire uitbreidingen zie ik kritisch, omdat ik de spellen nauwelijks zo vaak speel dat elke variant zich echt laat zien. Dan liever more of the same of weinig extra mechanismen. De meeste en ook gebruikte uitbreidingen heb ik van Spirit Island. Daar heb ik ook niet alles, maar vind op z'n minst de willekeurige gebeurtenissen het spel duidelijk beter maken. Online heb ik onlangs pas de witte burg leren kennen, eerst met, dan zonder theeceremonie. Bij het basisspel miste ik toen iets.
🇩🇪 Origineel in Duits
Over het algemeen vind ik het geweldig als een goed spel nog beter wordt door een uitbreiding. Wat mij irriteert is bijvoorbeeld wanneer Kickstarter al met 5 uitbreidingen komt, of gewoon elke 6 maanden een nieuwe uitbreiding releases worden.
🇩🇪 Origineel in Duits
Het hangt ervan af. Tainted Grail hebben we met alle uitbreidingen gespeeld en Dark Quarter ook, maar daar krijg je eigenlijk alleen nog meer verhaal en dat is super. Bij Fate Forge hebben we ook alle uitbreidingen, maar bij die met de dieren/begeleiders had ik niet het gevoel dat ze iets "opleveren" en ik had het niet nodig. Omdat we graag coöp spelen, was ik heel blij met de uitbreiding voor Arnak en de campagne vond ik ook echt geweldig. Dus uitbreidingen die van een spel een coöp-variant maken, altijd graag. Bij Fantastische Reiche hebben we tegen de uitbreiding gekozen omdat de kritieken zo slecht waren en als ik het goed heb onthouden ze het spel zelfs eerder slechter maken. Conclusie: Het hangt af van de uitbreiding. More of the same, hoeft niet. Variatie of meer verhalen, heel graag.
🇩🇪 Origineel in Duits
Meestal wil ik de uitbreiding hebben als ik het basisspel leuk vind. Maar meestal is het voor mij dan geen existentiële verbetering, maar eerder een nice to have, of ik vind het basisspel zelfs beter op zichzelf. De weinige spellen waarbij de aankoop van de uitbreiding echt de moeite waard was, omdat ik ze ook echt speel: Roll Player (omdat je niet alleen helden maakt, maar er ook tegen monsters mee kunt vechten), Race for the Galaxy (voor de afwisseling), Die Gilde der fahrenden Händler (voor nieuwe landkaarten), Monsterjagd für the Witcher - die alte Welt (omdat het gevecht tegen de monsters interessanter wordt)
🇩🇪 Origineel in Duits
Ik denk dat het probleem meestal is dat het ofwel zo lang geleden is sinds je voor het laatst hebt gespeeld, of je speelt ergens met nieuwe mensen en dan gebeurt het gewoon altijd dat het het basisspel wordt. Dat had ik vooral bij One Night Ultimate Werwolf. Daar heb ik zo veel uitbreidingsspul dat ik nog nooit heb kunnen proberen. haha Tenminste is het bij een van mijn favoriete spellen, Root, zo dat een uitbreiding gewoon een nieuwe factie is die je in plaats van andere facties gebruikt. Dus je hoeft niet altijd direct bij het basisspel te blijven.
🇩🇪 Origineel in Duits
Toen ik begon met verzamelen, kocht ik heel vaak meteen ook uitbreidingen. Toen zag ik een YouTube-video die me daar een beetje van genas - ik weet niet meer van wie die was - maar de essentie was ongeveer "als je een spel niet minstens 10 keer hebt gespeeld, heeft het nul zin om een uitbreiding te kopen, hoe goed die ook is - want de kans is groot dat je het ook met de uitbreiding niet vaker zult spelen". Er zijn zeker spellen waarbij de uitbreiding belangrijk is (Brügge...) Maar dat gaat ook alweer richting dat "hoeveel van je spellen zul je überhaupt ooit hoe vaak spelen" - wat eigenlijk voor zo'n "onverstandige" hobby veel te rationeel denken vereist ^^
🇩🇪 Origineel in Duits
Om hier ook nog even een paar concrete voorbeelden te noemen: Ik hou van campagne-/verhaal-uitbreidingen zoals bijvoorbeeld Verschwiegene Geschichten voor Nemesis, of Aufstieg der Fenris voor Scythe. Die maken het spel op zich niet beter, maar met een campagne wordt de individuele speelsessie in een groter verhaal ingebed en daardoor ergens opgewaardeerd. Bij Scythe hou ik ook van het modulaire speelbord, omdat het zo nog meer afwisseling biedt (alsof er niet genoeg is 🙈). Een ander voorbeeld zou Dune Imperium Uprising zijn - geen echte uitbreiding, maar ten opzichte van de voorganger zeker aan te raden (grappig genoeg gebruik ik het origineel als kaartuitbreiding voor Uprising). Een spel dat me te binnen schiet dat zeker beter wordt met de uitbreidingen is bijvoorbeeld The Witcher Die Alte Welt, het wint aan complexiteit (die sowieso niet erg hoog is) en aan afwisseling.