Mam tak samo. Przy mniejszych lub abstrakcyjnych grach mi to nie przeszkadza. Ale przy grach z bardzo obszernym materiałem – zwłaszcza z wieloma i różnymi kartami – mam mniej ochoty na grę. Przy Arche Nova i Terraforming Mars miałem tak na przykład. Na pewno świetne gry, ale zdjęcia, które w moim odczuciu nie są wyjątkowymi i pięknymi ujęciami i często nie mają nawet jednolitego stylu, psują mi chęć kupienia gry. Bo dla mnie część frajdy to także oprawa wizualna, cieszę się, gdy w projektowanie włożono miłość, a nie tylko w mechanikę.
Pierwsze wydanie Brass kupiłem kiedyś tanio, bo recenzje były dobre, ale przez lata stało niegrane w szafie. Odstraszała mnie trochę bezduszna i staromodna oprawa prototypowa. Kiedy wyszło piękne nowe wydanie Brass jako Brass Lancashire, musiałem je mieć i też w nie grałem.
Mega ekscytujący temat. Arche Nova miałem na radarze bardzo wcześnie, ale nie kupiłem z powodu artworku. Teraz znowu mocno skłaniam się ku zakupowi. Wiele osób mówi, że artwork Aufbruch nach Brighthelm jest dla nich totalnie nie w porządku. (Udostępniłem kiedyś moment z gry) Mechanika na przykład wydaje mi się całkiem fajna. Ale nie dziwi, że temat jest tak ważny, w końcu to właśnie leży przed graczami na stole.
Ale pudełko też po prostu ma moc!
Tak wiele razy miałem grę w ręce / czytałem testy, bo okładka wyglądała fajnie, a potem było po prostu do niczego.
Arche Nova faktycznie bym teraz nie wymienił. Też ciekawe, że o tym tutaj wspominacie 😅
Zdecydowanie rzeczy generowane przez AI. Poza tym nie jestem do końca pewien. Nie jestem fanem wielkich głów jak w Santorini. Dużo zależy też od edycji i formatowania. Może mieć ładną grafikę, ale poszczególne obszary na mapie nie są ładnie od siebie oddzielone, albo są mapy jak w Hegemony, które w większości są czarnym tekstem na białym tle.
Tak, jak w innym poście dotyczącym projektowania okładek wspomniano już na przykład „wonderful Creatures” – okładka zupełnie do mnie nie przemawia, a nawet mnie odstrasza. Ale materiał wygląda znowu wspaniale! Przy innych grach cała grafika nie jest jednak moja. Czyli Spirit Island też jest u mnie na liście i jeszcze w nią nie grałem, ale podobno jest naprawdę dobra.
W Carpe Diem to nie okładka, a styl graficzny płytek odstrasza, częściowo po prostu widać tylko zieloną papkę. Gra przez to naprawdę słabo się gra. Ale mimo to trafia na stół, bo jest naprawdę dobra
ID posta: #1796 — Podaj ten ID w przypadku pytań lub próśb o usunięcie.
Ustawienia powiadomień
Chcesz wiedzieć, co dzieje się w społeczności? Sam wybierz, o czym chcesz być powiadamiany - nowe posty, komentarze lub serduszka pod Twoimi postami.
Przejdź do swojego profilu → Ustawienia, aby dostosować powiadomienia.
Ustawienia plików cookie
Używamy plików cookie i lokalnie przechowywanych ustawień. Niezbędne pliki cookie zapewniają działanie strony; Google Analytics jest używany tylko za Twoją zgodą (anonimowo). Ponadto Cloudflare Web Analytics liczy wyświetlenia stron bez plików cookie. Szczegóły i wycofanie zgody: Polityka prywatności
Niezbędne
Sesja, język i komunikaty wyświetlane — bez nich strona nie może działać.
Zawsze aktywne
Statystyki
Anonimowe statystyki odwiedzin (Google Analytics, z anonimizacją IP, bez personalizacji reklam).
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Przez lata odstraszało mnie pudełko Spirit Island. Jak bardzo się myliłem i jakaż to perła w nim drzemała? 😍
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Mam tak samo. Przy mniejszych lub abstrakcyjnych grach mi to nie przeszkadza. Ale przy grach z bardzo obszernym materiałem – zwłaszcza z wieloma i różnymi kartami – mam mniej ochoty na grę. Przy Arche Nova i Terraforming Mars miałem tak na przykład. Na pewno świetne gry, ale zdjęcia, które w moim odczuciu nie są wyjątkowymi i pięknymi ujęciami i często nie mają nawet jednolitego stylu, psują mi chęć kupienia gry. Bo dla mnie część frajdy to także oprawa wizualna, cieszę się, gdy w projektowanie włożono miłość, a nie tylko w mechanikę. Pierwsze wydanie Brass kupiłem kiedyś tanio, bo recenzje były dobre, ale przez lata stało niegrane w szafie. Odstraszała mnie trochę bezduszna i staromodna oprawa prototypowa. Kiedy wyszło piękne nowe wydanie Brass jako Brass Lancashire, musiałem je mieć i też w nie grałem.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Mega ekscytujący temat. Arche Nova miałem na radarze bardzo wcześnie, ale nie kupiłem z powodu artworku. Teraz znowu mocno skłaniam się ku zakupowi. Wiele osób mówi, że artwork Aufbruch nach Brighthelm jest dla nich totalnie nie w porządku. (Udostępniłem kiedyś moment z gry) Mechanika na przykład wydaje mi się całkiem fajna. Ale nie dziwi, że temat jest tak ważny, w końcu to właśnie leży przed graczami na stole.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Ale pudełko też po prostu ma moc! Tak wiele razy miałem grę w ręce / czytałem testy, bo okładka wyglądała fajnie, a potem było po prostu do niczego. Arche Nova faktycznie bym teraz nie wymienił. Też ciekawe, że o tym tutaj wspominacie 😅
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Zdecydowanie rzeczy generowane przez AI. Poza tym nie jestem do końca pewien. Nie jestem fanem wielkich głów jak w Santorini. Dużo zależy też od edycji i formatowania. Może mieć ładną grafikę, ale poszczególne obszary na mapie nie są ładnie od siebie oddzielone, albo są mapy jak w Hegemony, które w większości są czarnym tekstem na białym tle.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
Tak, jak w innym poście dotyczącym projektowania okładek wspomniano już na przykład „wonderful Creatures” – okładka zupełnie do mnie nie przemawia, a nawet mnie odstrasza. Ale materiał wygląda znowu wspaniale! Przy innych grach cała grafika nie jest jednak moja. Czyli Spirit Island też jest u mnie na liście i jeszcze w nią nie grałem, ale podobno jest naprawdę dobra.
🇩🇪 Oryginał: niemiecki
W Carpe Diem to nie okładka, a styl graficzny płytek odstrasza, częściowo po prostu widać tylko zieloną papkę. Gra przez to naprawdę słabo się gra. Ale mimo to trafia na stół, bo jest naprawdę dobra